Moja rakieta kosmiczna ma kilkadziesiąt kół, które miarowo uderzają o szczeliny na dobrze wytartym już szlaku. Ktoś mógłby powiedzieć, że ta droga została odkryta setki razy, że nie ma w sobie żadnej tajemnicy. Nieprawda. To międzyplanetarna podróż, która rozpoczyna się oderwaniem stóp od ziemi.  Przewrotnie na czas lotu nie ubieram się w skafander, wręcz przeciwnie. Kurtkę zostawiam w kokpicie, mam też przy sobie mój kosmiczny ekwipunek. Całe niezbędne wyposażenie, które będzie mi potrzebne później, kiedy dotrę do celu. Jestem już starym orbitalnym wyjadaczem. Fachowym okiem oceniam czy wszystko odbywa się zgodnie z planem. Wiem kiedy nadejdą obcy. Pokazuję im wtedy moją zieloną przepustkę. Bywają bezwzględni, żądają dokumentów potwierdzających tożsamość. Nic nie szkodzi, oswajam dzikie bestie, nic nie jest mi straszne. Kto by pomyślał, że na taką międzyplanetarną podróż trzeba jedynie pięciu godzin? Pędzimy z prędkością światła, za szybą widzę mijające obrazy. Raz po raz uśmiecham się do siebie czując ten delikatny dreszcz. Niespokojne oczekiwanie kumuluje się w żołądku. To taka „tropikalna zaraza”, ale ja jestem zaszczepiona. Mówi się, że przestrzeń kosmiczna pachnie malinami. Nie wiem. Nigdy nie wąchałam kosmosu. Wiem jak pachnie planeta na którą zmierzam. Jest ciepła i bezpieczna. Kiedy na ostatku drogi moja rakieta, z którą już zdołałam się zaprzyjaźnić, zwalnia swój bieg, stoję przy wyjściu. Oblewam się rumieńcem na myśl, że załoga słyszy przyspieszone bicie mojego serca. Znów pod stopami jest stabilny grunt.  Wyciągam ręce przed siebie i czuję się jak Armstrong, bo właśnie trzymam w ramionach największy skarb ludzkości.

Jestem w Twoich rękach
bezbronna jak pisklę.

Nieopierzona.
Swoją brzydotą
wzbudzam ciekawość.

Wyrwałeś mnie z gniazda.
Rozpościerasz skrzydła, szeroko.
Nad przepaścią. Lecimy.

Mocniej zaciskasz szpony.
W obawie przed utratą…
tak łatwo pozyskanego obiadu.

Czuję się jak… wydmuszka. To idealne stwierdzenie idealnie określa w pełni tą nieidealną chwilę. Czuję się jakby nie w czasie, bo o zeszłej Wielkanocy nikt już nie pamięta. Czuję się krucha, bezbronna i delikatna. Moja, z pozoru, twarda skorupka przed niczym mnie nie chroni. Nie ma też nic w środku, wszystko wypłynęło jednym haustem przez umiejętnie zrobioną dziurkę. Wszystkie moje wnętrzności - razem z rozumem, sercem, zdrowym rozsądkiem i wszystkim innym. To mało poetyckie porównanie jest niestety najszczerszą możliwą rzeczą jaką jestem teraz w stanie z siebie wydobyć. Wydmuszka… jak to śmiesznie brzmi.

Przecież świata nie zmienię. Ciebie nie zmienię. Siebie nie zmienię. Złych uczynków w dobre nie przemienię. Mogę się śmiać, głośno, głośniej, jeszcze mocniej. W niemocy, rozpaczy, bezsilności i złości, mogę śmiać się głośno, jeszcze głośniej…

Śmiało mogę nazywać się ryzykantką. Jestem szalona i spontaniczna. Gdzieś pomiędzy godziną 17:00, a 18:00 w moim zupełne niepoukładanym planie dnia mam chwilę na bycie szaloną. Zazwyczaj dorzucam wtedy do herbaty jeszcze jedna łyżeczkę cukru ekstra. Spontanicznie podejmuję decyzje coraz częściej tworząc w głowie listy za i przeciw. Jestem nieobliczalna, bo zdarza mi się w weekend nie nastawić budzika. A szczytem mojej nieobliczalności jest zdecydowanie się na przyrządzenie zupełnie nieznanej mi potrawy. Skrupulatnie trzymam się internetowego przepisu jednak jakby nie patrzeć, pełen spontan – jak to się mówi. Żyję z dnia na dzień, bo dalekosiężne plany mogłyby się okazać nie do zrealizowania. Podsumowując, nie brak w moim życiu wrażeń, każdego dnia odkrywam nowe oblicza tego świata i jestem niezmiernie usatysfakcjonowana tym, że moja samodyscyplina nie pozwala mi popaść w marazm. Uff, kto wie jak mogłoby się to skończyć.

Żaden dzień sie nie powtórzy, 
Nie ma dwóch podobnych nocy, 
Dwóch tych samych pocałunków, 
Dwóch jednakich spojrzeń w oczy. 

Wczoraj, kiedy twoje imię 
Ktos wymówił przy mnie głośno, 
Tak mi było, jakby róża 
Przez otwarte wpadła okno. 

Dziś, kiedy jesteśmy razem, 
Odwróciłam twarz ku ścianie. 
Róża? Jak wygląda róża? 
Czy to kwiat? A może kamień? 

Czemu ty sie, zła godzino, 
Z niepotrzebnym mieszasz lękiem? 
Jesteś- a więc musisz minąć. 
Miniesz- a więc to jest piękne. 

Uśmiechnięci, wpółobjęci, 
Spróbujemy szukać zgody, 
Choć różnimy sie od siebie, 
Jak dwie krople czystej wody.

Poetycki jeleń na rykowisku. Ale, co tam. Są dni kiedy i taka sztuka przemawia do mnie z całą swoją mocą.

Leżąc nago w ramionach kochanka, zaczęła płakać. Była noc i łza jej spadła w półmroku na obnażone ramię mężczyzny, łza bardziej ciepła niż ramię. Kochanek poczuł tę gorącą wilgoć i zapytał:
- Dlaczego płaczesz ?
Wtedy odrzekła:
- Pozwól, mój miły, że pocałuję cię inaczej niż zwykle. Że pocałuję cię tak łagodnie, jak całowałam kiedyś człowieka, którego naprawdę kochałam.
Ale on nie chciał. I nagle zawstydził się, że jest nagi. I zawstydził się swojej miłości.